Mecazi yaratıkların, toplu halde, günümüzün sanal gerçeklik üstüne inşa edilen pop masallarına benzer bir plastik dünya oluşturdukları söylenebilir. Gerçekten de hala resim, diğer bir deyişle hala modernliğin tarif ettiği şekilde sanat kalabilmiş bu çalışmaların, bilgisayar oyunlarının alternatif evrenlerinden ileri canlandırma teknolojileri kullanan Holywood yapımlarına kadar uzanan sanal gerçeklik ürünleriyle akrabalığı oldukça aşikar. Beyazlatılmamış ham kağıdın sınırladığı kapalı renk dünyası ve son derece dişi ancak cinsiyetsiz kahramanlarıyla, bu resimler sanal ve biricik bir evren yaratıyorlar.

Mecazi Yaratıklar

2000-2002 yılları arasında, beyazlatılmamış ham kağıt üzerine sulu boya ve düzensiz kolajla yapılan bu resimler, esas itibariyle, bir Orta Avrupa başkentinin kasvetli estetiğine ve durgun gerginliğine maruz kalmış İstanbullu bir kadının, hayatiyete uzanma denemelerini yansıtırlar. Bununla birlikte, Şiir’in kendi yaratıklarıyla ilişkisinin nasıl olacağı, ilk kişisel sergide şekillenen tanıtım metninde zaten anlatılmıştır:

Metaphors with Attitude

What if metaphors, these docile creatures of our expressions declared their autonomy and looked back at us ... with defiance.

This is what I have dreamed of. Maybe out of solidarity with things that never speak for themselves; maybe because I see myself as a living metaphor of things that even I don’t know.

Mecazlar tavır koysaydı

Mecazlara her zaman başvururuz, ama hep bizim anlatmak istediğimiz şeyleri anlatsınlar diye. Ya bir gün mecazlar “yeter artık!” deselerdi, “artık ne anlatılacaksa biz anlatacağız”.

İşte bunu hayal ettim. Nedense ... Belki kendi adlarına konuşamayan herşeye karşı duyduğum yakınlıktandır, belki kendimi neyi anlattığını benim de bilmediğim bir mecaz olarak görüyor olmamdan.

Alıntı: 24 Şubat 2002 - Viyana InterkulTheater Sanat Merkezi, Kişisel Sergi Tanıtım Metni

Mecazi yaratıklar, söze dökmesi zor bir şekilde, bizlerden daha insanlar. Cinsiyetsiz, ama bizim gerçekliğimizde aşikar bir dişilik içersinde algılanan bu yaratıklar, resimlerde, bizlerin yarattığı ama insani olmaktan basbayağı uzak bir evrenin konukları sanki. Öyle bir uykudan uyanıyormuşuz ki uzaydan gelenler bizlermişiz; her yanını çöple, telle, betonla, fosil yakıt artıkları ve elektromanyetik dalgalarla doldurduğumuz bu gezegenin önceki ve mazlum sahipleriyse onlar.